Salı, Temmuz 11, 2006

Paylaşmak

Tekrar geri döndüm evime, kürkçü dükkânıma yani. Bu gidip gelmeler bu sene çoğalacağa benziyor, neyse hayırlısı olsun. Benim için oldukça faydalı ve bi o kadar da eğlenceli geçen bir kongre sonrası... Beni bekleyen bir sürü iş olduğunu hatırlamanın verdiği şoku bu gün üzerimden attım sayılır. Bir süredir unutmuştum sorumluluklarımı, onlar olmadan yaşayamıyom ki artık. Üstümde ağırlıklar olmalı yani, onları bırakamam.

Son zamanlarda zaman zaman hissettiklerimi, artık son günlerde daha bi yoğun hissetmeye başladım. Bu hislerimi paylaştığım biricik eski dostum Zeynebi de biraz üzdüm ama anlatacak birileri olmalı, paylaşmalıyım, yoksa... Tüm hayatım paylaşarak geçmedi mi? Hep yakınımda beni benden çok tanıyan birileri vardı paylaşmak için, ama şimdi yok. Yokluklar içinde yapayalnızım bazen, boğuluyorum, boşluktayım ve sonumun geldiğini zannediyorum. Bazen de beni birilerinin düşündüğünü bilmek kısa süreli de olsa iyi geliyor, terapi gibi yani. Ama biliyorum ki bu kimseler hiçbir zaman onlar olmayacak ve onların yerini dolduramayacaklar. Çünkü hepsinin ait oldukları yerler, kişiler var, bana ait değillerki…Neye yarar?

Bilemiyorum ki sonum ne olacak, onu Allah bilir tabi. Nasıl yaşamışım 11 ay bu yoğun duygularla, özlüyorum onları hem de çok. Belki de üzüldüğüm kendimdir, kendi halim, ne olacağım ben sorusu, onlar değildir. Çünkü onların çok mutlu olduğunu biliyorum, en azından öyle düşünmek istiyorum.

Evet yakında memlekete, tekrar eski mekanlara, anılara dönülecek, hepsi toparlanacak ve yeni yerlerine, evlerine getirilecek…Bizi bekleyen neler var acaba buralarda? Bazen düşünüyorum… Niye geldik buralara ne işimiz var, buraya ait değiliz gibi. Peki biz insanoğlu nereye ait’iz ki? Yeryüzünde hiçbir yer bize ait mi ki..sahip olacağımız sadece bir avuç toprak değil mi?


YALNIZLIK ŞİİRİ

Bilmezler yalniz yasamayanlar,

Nasil korku verir sessizlik insana;

Insan nasil konusur kendisiyle;

Nasil kosar aynalara,

Bir cana hasret,

Bilmezler.

Orhan Veli 1948

2 yorum:

elif dedi ki...

Ne kadar dindirebiliriz acını
Yalnızlığını, hüznünü bilemiyorum ama
Sen bil ki
Biz hep varız her ihtiyacın, isteğin olduğunda.

Kimse kimsenin yerini tutmaz tabi,
Bizim için de senin yerini.
Bunu gayet iyi bilmekle birlikte,
Seve seve yapmaya hazırız elimizden geleni:)

Sen sıkma canını, üzme böyle güzel kalbini...

nevbahar dedi ki...

Söylediğim gibi;sen beni üzmedin.İnan senin acını ben de yaşıyorum.Hiç aklımdan çıkmıyorki hatırlatasın.İçim yanıyor.Kalbimdeki acı hafiflemiyor,derine her geçen gün daha derine işliyor.Senin kimseyi üzmemeliyim düşüncesiyle benimle konuşmaman beni daha da yaralıyor.Unutma seni en iyi tanıyanlardan biri benim ve sen benim tek bacımsın.
Şimdi oğluma bakıp bakıp duruyorum.Tam yollarımızın birleştiği yaşta.Çocukken elele verdik seninle,yaşlanmayı başarabilirsek ve kabul edersen ,iki pinpon nine olduğumuzda da elele olmak isterim seninle:)
Bastonlarına dayanıp yürümeye calışan iki titrek ihtiyar.....
Yanındaydım,yanındayım,yanında olacağım!
SEN HAYATIMI GÜZELLEŞTİREN BİRKAÇ KİŞİDEN BİRİSİN!Hepinz yedi kişisiniz zaten..Rabbim sağlık afiyet versin herbirinize.Seçmek zorunda kalmak istemem doğrusu!
Lütfen, telefonda söylediklerimi iyi düşün.Söylediğin gibi bir yolculuğa hoşlanmazsan dönmek için çıkılmaz.İşine gelen bir yol arkadaşıyla '' menzil-i maksuda erişmek '' için çıkılır.
Sna bunu öneren kişi de şu an senin kadar karmaşık duygular içinde olduğundan böye söylüyor.Yoksa kendisi şu dünyada en takdir ettiğim insanlardan biridir.Sağduyusuna her zaman hayran olmuşumdur.Sadece duygusal davranıyor haklı olarak.
Ne dersin ,elimi hep tutmaya var mısın?Ben her ihtiyacın olduğunda yanında olmaktan hiç yüksünmedim,yüksünmem.İyiki hayatımda varsın.Dünya seninle güzel.Seninle anlamlı:)